Samenvatting
Ondanks groeiende evidentie dat traumagerichte psychologische behandeling bij ouderen met posttraumatische stressstoornis (PTSS) veilig en effectief is, lijkt leeftijd in de behandelpraktijk een negatieve rol te spelen. Ouderen stuiten op drie barrières: een lage herkenningsgraad van PTSS in de eerstelijnszorg, de angst bij henzelf voor een stigma met betrekking tot mentale problemen, en het hardnekkige pessimisme bij professionals over de behandelmogelijkheden van ouderen. Binnen deze barrières speelt ook een interne vorm van leeftijdsdiscriminatie (ageism) mee, waardoor ouderen minder gemotiveerd zijn om behandeling te zoeken of te accepteren. Door hoge comorbiditeit van PTSS met andere somatische of psychiatrische problemen betekent onder-behandeling een toename van medische consumptie en daarmee hogere economische kosten. De sleutel in de strijd tegen leeftijdsdiscriminatie ligt in herkenning van de impact van PTSS en een zorgvuldige, leeftijdsbewuste toepassing van stoornisspecifieke interventies. Op het vlak van wetenschappelijk onderzoek zijn grotere steekproeven nodig met oudere ouderen en langere follow-up intervallen. Diagnostiek en behandeling vragen om leeftijdsbewuste gepersonaliseerde aandacht.
Trefwoorden: posttraumatische stressstoornis, ageism, ouderen, behandeling